Latest Posts
Ik heb beloofd de draad van het bloggen weer op te nemen. En daar probeer ik mij met deze post aan te houden. Een nieuw schooljaar zorgt naast een boel werk ook wel weer voor meer structuur in mijn leven en dat helpt om mijn voornemen waar te maken.

Ondertussen ben ik 20 weken zwanger en hoewel ik jullie niet ga bestoken met updates over die zwangerschap - daarvoor ben ik op 20 weken misschien te laat - besloot ik er nu wel over te schrijven.

Zwanger zijn, is - oh boy, behoed je voor mijn eerlijkheid - niet zo mijn ding. Natuurlijk wil ik dat onze baby nog even blijft zitten waar ie zit - we willen een flink exemplaar krijgen over 4,5 maand, als dat even kan - maar als dat zonder zwanger zijn kon, zou ik toch daar voor kiezen. Ons klein kung fu-wonder zorgt er namelijk voor dat ik me niet alle dagen de beste versie van mezelf voel.

De ergste misselijkheid lijkt gelukkig gepasseerd, maar dat maakt er nog niet meteen een pretreisje van. Zo heb ik sinds halverwege juni geen zin meer in chocola. Echt waar, ik wist niet dat zoiets überhaupt kon. Onvoorstelbaar. Ik heb alles geprobeerd om die zin te doen terug komen, maar helaas, dat deel van mij - one chocolat a day keeps the doctor away - is gewoon wég. HELP?!

En dan, die zwangerschapskleren... Eind augustus nam ik met een oprechte knuffel afscheid van mijn favoriete jeans. Met de woorden 'tot in maart' heb ik ze zorgvuldig gestreken en opgeborgen. Sinds één september heeft de broek met de band zijn intrede gedaan. Lees als: die éne broek, samen met misschien nog één andere, zal ik tot eind januari elke week aandoen. Nu kan ik ze nog tof vinden, maar binnenkort ben ik ze zonder twijfel beu. Om maar te zwijgen over jurkjes voor preggers; elk jurkje schreeuwt 'midlife crisis' en heeft een streepjes-, bolletjes- of hartjesprint. Is er dan (bijna) niemànd die vindt dat zwangere vrouwen er ook eens goed uit mogen zien? En dat terwijl ik etalages met de regular nieuwe collectie voor de herfst/winter met lede ogen moet passeren.

Kortom: voor mij is dit tot zover geen feest met slingers en ballonnen, good hair-days en bergen ijsjes. En de dag door huppelen met een blaas die elk uur geledigd moet worden, is best lastig...

Maar toch; elke keer ik dat hartje hoor en zie kloppen, de baby voel dansen in mijn buik of er een online aangekocht outfitje voor de mini toekomt met de post, maakt mijn hart een vreugdesprongetje. En bedenk ik mij dat ik 9 maanden zonder chocola wel zal overleven.

Liefs,
Annelies





Mijn voornemen om deze vakantie meer te bloggen heb ik niet kunnen waarmaken. Misschien omdat er zoveel tegelijkertijd op ons afkwam?

Een verhuis (naar een huis dat lang niet af is), een huwelijk (helemaal zoals we het wilden - later daarover meer, veel meer) en een baby (iets minder goed gepland, maar heel gewild).

Nu ik mij dan maar opnieuw voorneem meer te gaan schrijven, moet ik ergens beginnen. En onze huwelijksreis naar Zweden is het ideale onderwerp. Met al onze centjes in ons huis, zat een reis er eigenlijk niet in. We hoopten heel lang dat we wel zouden kunnen gaan, maar moesten die plannen opbergen. Tot mijn ouders, broers en schoonzusjes besloten ons die reis cadeau te doen. Happy as a hippo ging ik aan het googelen en heel impulsief boekten we dan toch een reis naar Zweden; via Travelbird. We zouden Midden-Zweden verkennen op 8 dagen tijd.

We waren vier jaar geleden al eens samen in Stockholm. We leerden er toen al dat de manier waarop mensen er met elkaar omgaan bij ons past, dat je overal gratis plat water krijgt en dat je in elke wc je handen kan wassen met warm water. Tijd dus om na te gaan of dat ook buiten Stockholm waar was.

Na een half dagje Stockholm met diner bij Hermans - prachtig uitzicht en vegetarisch/vegan buffet - reden we door naar Gränna. In reisgidsen werd gesproken over een authentiek dorpje aan het Vätternmeer. De reisgids had gelijk, alleen hadden wel meerdere toeristen dat blijkbaar gelezen ;-). We zochten er de rustige plekjes op en dat lukte ons bijzonder goed. Na onze volgende stop in Jönköping gingen we wandelen in een natuurreservaat. Dat het regende, maakte ons niet zoveel uit. We kwamen in totaal 4 mensen tegen en dat was helemaal hoe we dachten dat het zou gaan.

Daags erna in Göteborg - waar ik in januari 2011 ook al kwam - gingen we op zoek naar de typische 'fika' (zoetigheden) en goeie koffie. Die vonden we in Haga. Al betaalden we er veel te veel voor. Manlief at er ook nog typisch smorebrood en ik had vooral mijn zinnen gezet op het scoren van babykleedjes - want Scandinavisch design is zovéél mooier. 's Avonds gingen we eten bij Komex Market. Alleen al daarvoor wil ik nóg eens terug.

Na nog meer wandelen in natuurreservaten, rondrijden met de auto (in totaal goed voor zo'n 1500 km) en een bezoek aan Örebro kwamen we terug aan in Stockholm. Onze laatste dag spendeerden we gedeeltelijk aan de zee, alleen, in de zon, op onze 'eigen rots' en later nog even in de stad. Ik moest en zou een koffie, een taartje, een lunchmenu nuttigen bij Kaffe Verket. Toen bleek dat er de straat naast dit hippe plekje net één parkeerplaatsje vrij was, wist ik al dat het meant to be was. En ja hoor, eer wie eer toekomt; beste koffie in town. En hoewel de baby blijkbaar niet zo dol is op koffie, kon ik nu toch genieten van een latte.

Eens terug thuis was de foto's herbekijken en bewerken één van de eerste dingen die ik deed. En misschien willen jullie wel meekijken...

Liefs,
Annelies







Het is begin juli en 2,5 maand geleden is dat ik nog wat postte op mijn blog. Het lijkt of dat een nonchalante vaststelling is; alsof ik nu de kalender bekijk en even tel hoeveel dagen, weken, maanden er passeerden sinds een tekstje hier. Maar dat is niet; ik heb best hartpijn gehad van die leegte hier. Maar de keuze was noodzakelijk; wie zo slim is om (het einde van) een renovatie, een verhuis en een huwelijk op één zomer te plannen - en dan halverwege de maand mei ook nog eens bezoek krijgt van de doorlichting op school - moet de gevolgen dragen. Maar voilà, een aantal manoeuvres werden genomen ondertussen. Ik blog vanaf nu weer en al heel snel hoop ik iets te kunnen posten over ons huis. Maar voor nu bijt ik de spits af met iets anders. Met iemand anders...

In januari schreef ik over Sofie en Jeroen. En over hun kleine meisje dat toen al opvallend aanwezig was, maar zich gewoon nog niet liet zien; die foto's kan je hier herbekijken. Ondertussen is die lieve Lili al 5 maanden en mocht ze haar àllerbeste modellen skills al aan de dag leggen voor mijn camera. En dat deed ze in stijl. Ik heb nog nooit een baby mogen fotograferen die de hele fotoshoot kon uitzingen zonder te huilen. Geen wonder dat ook mama en papa zo glunderden.

Kijken jullie even mee?

Liefs,
Annelies


Het was de afgelopen weken véél te stil op de blog en hoe ik me daar ook tegen probeer te verzetten; ik vrees dat het er de komende 10 weken niet beter op zal worden. Er moet een huis afgewerkt worden en we moeten verhuizen. Het zal pittig worden, maar niets vergeleken bij wat we al doorstonden.

De komende tien weken zullen we benutten om ons huis 'woonklaar' te maken; de afwerking houden we (gedeeltelijk) voor daarna. De huur is opgezegd en er is geen weg terug. De meeste materiaalkeuzes liggen achter ons, maar er is nog één ruimte die extra aandacht nodig heeft en dat is onze badkamer. Onze badkamer is heel erg mooi, maar ook een beetje het pijnpunt van het huis, want niet al te groot. Buiten een douche en wastafels zullen ook wasmachine en droogkast er achter een schuifwand geïnstalleerd worden.

Sommige zaken zijn gelukkig al uitgemaakt: er komt een PU-gietvloer met het uitzicht van gepolierde beton, onze wastafel kozen we bij Kvik. Het werd de Tinta-uitvoering, aangezien we ook al die keuken hebben en de keuze daarvoor dus bijdraagt aan het totaalplaatje van ons huis. Boven de wastafel komen vier rijen metrotegels, twee ronde spiegels en ook de douchebak hebben we al even liggen: Squaro van Villeroy&Boch. Maar .... daarmee is een badkamer niet af. We moeten nog één belangrijke keuze maken; welke tegels komen er in onze inloopdouche van 2 meter lang? Ik wilde voor metrotegels gaan, maar het lief was niet zo'n fan en ook ik bedacht me gaandeweg. Iets teveel voegen, en dus iets teveel poetsen en schrobben achteraf. Een douche in mortex was onze droom, maar dat is momenteel niet betaalbaar, dus zoeken we een alternatief... En dat zouden we redelijk snel moeten hebben. Suggesties, iemand?

Op Pinterest vond ik alvast enkele afbeeldingen die goed weergeven welke kant we op willen met de badkamer. En helemaal onderaan vind je waarheidsgetrouwe afbeeldingen van onze badkamer. Het lief maakte die in Google Sketch-Up.  Kleine details toevoegen was niet zo eenvoudig via Sketch-Up, maar in het echt zijn die er al wel (hoewel, nog netjes ingepakt in een doos nu). Voor Kerstmis kreeg ik een prachtige kleine Brabantia-vuilbak in zachtroze, en een badmat en zeephouder in dezelfde kleur van Aquanova. Ik kan niet wachten om die kleine spulletjes uit te pakken eens we verhuisd zijn.

En oh ja, zei ik al dat ons huis heel wit zal zijn ;-)?

Liefs,
Annelies




Bijna iedereen had het deze week over die eerste, zalige lentezon. En aangezien ook mijn moodswings zich wel eens durven afstemmen op het wispelturige weer in ons Belgenland kan je al raden dat ik best een blije week had.

In die blije week, zeg maar, vond ik ook de tijd om nog eens wat foto's te maken van enkele leuke spulletjes in onze living. Aangezien het ons laatste voorjaar zal zijn in dit hele lichte appartement, mocht dat wel.

Het zwarte rekje om kaartjes aan te hangen vond ik via Wonen voor jou. Ik werd getipt door een bevriend koppel waar we enkele weken geleden langs gingen; zij hadden er zo ook ééntje staan. En aangezien ik al even op zoek was naar een alternatief voor ons prikbord - niet per se voor hier, maar wel voor in ons huis - was dit net wat ik nodig had. Je vindt de rekjes in de webshop van Wonen voor Jou in het wit, zwart en grijs.

Ook de groene Rotary Tray is nieuw. Degenen die me volgen op Instagram lazen daar misschien al wel dat het een heel gedoe geweest is om hem hier te krijgen (kort gezegd: een 'kerstcadeau' van mijn lief voor mij dat maar liefst 8 weken op zich liet wachten). Nu de Tray er eindelijk is, kreeg ik het niet over mijn hart hem netjes in de doos te laten en op te bergen tot we in ons huis wonen.

Over de Pilea-plant schreef ik afgelopen najaar al iets. Ik haalde toen een stekje weg bij de moederplant (die blogpost kan je hier herlezen) en nu is dat stekje zelf een mooi plantje geworden. Ik verplaats 'm geregeld doorheen het appartement, omdat ik 'm zo graag zie veranderen.

Lente, je bent echt heel erg welkom hier. Ik houd van je frisse kleuren, van de hoop die je geeft en van het idee dat je het laatste seizoen zal zijn vóór onze verhuis.

Hopelijk konden jullie ook genieten van die eerste zonnestraaltjes. 

Liefs,
Annelies





Op het einde van deze maand is het al twee jaar geleden dat ik deze blog startte. En ik heb daar nog steeds geen spijt van, integendeel. Als ik schrijf en foto's maak, ben ik mijn 'eigen baas', zeg maar. En dat is exact wat ik nodig heb naast mijn job als leerkracht met veel moetjes.

Het is niet meer dan een hobby, maar wel één waar ik blij mee ben. Tot groot ongenoegen van het lief is er wel iets dat moest wijken voor de blog; tot twee jaar geleden bakte ik bijna elk weekend wel een taart of cake, of maakte ik dessert. Wortelcake, crumble met rode vruchten, kriekentaart met latjes, brownie, apfelstrüdel; noem het, en het passeerde de revue - alleen biscuits maak ik niet; vind ik zelf niet lekker. Ik leerde de kneepjes van het vak van mijn lieve moeke en ben daar altijd dankbaar om geweest - al blijf ik natuurlijk een amateur eerste klasse. Ik word rustig van bakken en vind het fijn om 's avonds met een zelfgemaakt dessertje in de zetel te kunnen kruipen. Alleen komt dat er dus niet meer van de laatste jaren, omdat ik meestal aan het schrijven of fotograferen ben tijdens mijn vrije momenten in de weekends.

Ik heb nu besloten daar wat aan te doen en zal proberen weer vaker iets lekkers te maken. De komende weken zal dat misschien een uitdaging zijn, want elk weekend zit eivol (en dat lijkt elk jaar zo te zijn in maart, of beeld ik mij dat in?). Maar dit weekend slaagde ik alvast in mijn opzet. Ik maakte appel - blauwe bessencake naar een recept van Donna Hay, maar dan een beetje aangepast door mij ;-). Ik heb niet de ambitie een foodblogger te worden, maar af en toe een receptje delen vind ik wel kunnen. Dit is echt easy peasy te maken en neemt maar 20 minuten in beslag.

Ingrediënten (voor een springvorm met diameter van ongeveer 22 cm):

220g zelfrijzend bakmeel (gezeefd)
120g suiker
2 zakjes vanillesuiker
120g boter
2 eieren
120ml melk

3 el kokosrasp
1 appel
Twee handen vol blauwe bessen
1 el extra suiker

2 el abrikozenconfituur + 2 el water

Verwarm de oven voor op 160 graden en snijd de appel in dunne schijfjes. Neem een grote kom en doe daarin het zelfrijzend bakmeel, de (vanille)suiker, de zachte boter, de kokosrasp, de eieren en de melk. Mix alles tot je een smeuïge massa krijgt. Vet de springvorm in of bekleed 'm met bakpapier. Doet het beslag erin en strooi de besjes erover. Duw ze een met een lepeltje een beetje in het beslag. Leg de appel erop en strooi daar nog een beetje suiker over. Zet de cake 50 minuten in de oven.

Haal de cake uit de oven. Verwarm de confituur met het water en terwijl de cake nog (lauw)warm is, bestrijk je hem met het confituurmengsel. Dat maakt dat de cake mooi blinkt.

Voilà. En nu alleen nog maar opeten.

Liefs,
Annelies