Latest Posts
Het is begin juli en 2,5 maand geleden is dat ik nog wat postte op mijn blog. Het lijkt of dat een nonchalante vaststelling is; alsof ik nu de kalender bekijk en even tel hoeveel dagen, weken, maanden er passeerden sinds een tekstje hier. Maar dat is niet; ik heb best hartpijn gehad van die leegte hier. Maar de keuze was noodzakelijk; wie zo slim is om (het einde van) een renovatie, een verhuis en een huwelijk op één zomer te plannen - en dan halverwege de maand mei ook nog eens bezoek krijgt van de doorlichting op school - moet de gevolgen dragen. Maar voilà, een aantal manoeuvres werden genomen ondertussen. Ik blog vanaf nu weer en al heel snel hoop ik iets te kunnen posten over ons huis. Maar voor nu bijt ik de spits af met iets anders. Met iemand anders...

In januari schreef ik over Sofie en Jeroen. En over hun kleine meisje dat toen al opvallend aanwezig was, maar zich gewoon nog niet liet zien; die foto's kan je hier herbekijken. Ondertussen is die lieve Lili al 5 maanden en mocht ze haar àllerbeste modellen skills al aan de dag leggen voor mijn camera. En dat deed ze in stijl. Ik heb nog nooit een baby mogen fotograferen die de hele fotoshoot kon uitzingen zonder te huilen. Geen wonder dat ook mama en papa zo glunderden.

Kijken jullie even mee?

Liefs,
Annelies


Het was de afgelopen weken véél te stil op de blog en hoe ik me daar ook tegen probeer te verzetten; ik vrees dat het er de komende 10 weken niet beter op zal worden. Er moet een huis afgewerkt worden en we moeten verhuizen. Het zal pittig worden, maar niets vergeleken bij wat we al doorstonden.

De komende tien weken zullen we benutten om ons huis 'woonklaar' te maken; de afwerking houden we (gedeeltelijk) voor daarna. De huur is opgezegd en er is geen weg terug. De meeste materiaalkeuzes liggen achter ons, maar er is nog één ruimte die extra aandacht nodig heeft en dat is onze badkamer. Onze badkamer is heel erg mooi, maar ook een beetje het pijnpunt van het huis, want niet al te groot. Buiten een douche en wastafels zullen ook wasmachine en droogkast er achter een schuifwand geïnstalleerd worden.

Sommige zaken zijn gelukkig al uitgemaakt: er komt een PU-gietvloer met het uitzicht van gepolierde beton, onze wastafel kozen we bij Kvik. Het werd de Tinta-uitvoering, aangezien we ook al die keuken hebben en de keuze daarvoor dus bijdraagt aan het totaalplaatje van ons huis. Boven de wastafel komen vier rijen metrotegels, twee ronde spiegels en ook de douchebak hebben we al even liggen: Squaro van Villeroy&Boch. Maar .... daarmee is een badkamer niet af. We moeten nog één belangrijke keuze maken; welke tegels komen er in onze inloopdouche van 2 meter lang? Ik wilde voor metrotegels gaan, maar het lief was niet zo'n fan en ook ik bedacht me gaandeweg. Iets teveel voegen, en dus iets teveel poetsen en schrobben achteraf. Een douche in mortex was onze droom, maar dat is momenteel niet betaalbaar, dus zoeken we een alternatief... En dat zouden we redelijk snel moeten hebben. Suggesties, iemand?

Op Pinterest vond ik alvast enkele afbeeldingen die goed weergeven welke kant we op willen met de badkamer. En helemaal onderaan vind je waarheidsgetrouwe afbeeldingen van onze badkamer. Het lief maakte die in Google Sketch-Up.  Kleine details toevoegen was niet zo eenvoudig via Sketch-Up, maar in het echt zijn die er al wel (hoewel, nog netjes ingepakt in een doos nu). Voor Kerstmis kreeg ik een prachtige kleine Brabantia-vuilbak in zachtroze, en een badmat en zeephouder in dezelfde kleur van Aquanova. Ik kan niet wachten om die kleine spulletjes uit te pakken eens we verhuisd zijn.

En oh ja, zei ik al dat ons huis heel wit zal zijn ;-)?

Liefs,
Annelies




Bijna iedereen had het deze week over die eerste, zalige lentezon. En aangezien ook mijn moodswings zich wel eens durven afstemmen op het wispelturige weer in ons Belgenland kan je al raden dat ik best een blije week had.

In die blije week, zeg maar, vond ik ook de tijd om nog eens wat foto's te maken van enkele leuke spulletjes in onze living. Aangezien het ons laatste voorjaar zal zijn in dit hele lichte appartement, mocht dat wel.

Het zwarte rekje om kaartjes aan te hangen vond ik via Wonen voor jou. Ik werd getipt door een bevriend koppel waar we enkele weken geleden langs gingen; zij hadden er zo ook ééntje staan. En aangezien ik al even op zoek was naar een alternatief voor ons prikbord - niet per se voor hier, maar wel voor in ons huis - was dit net wat ik nodig had. Je vindt de rekjes in de webshop van Wonen voor Jou in het wit, zwart en grijs.

Ook de groene Rotary Tray is nieuw. Degenen die me volgen op Instagram lazen daar misschien al wel dat het een heel gedoe geweest is om hem hier te krijgen (kort gezegd: een 'kerstcadeau' van mijn lief voor mij dat maar liefst 8 weken op zich liet wachten). Nu de Tray er eindelijk is, kreeg ik het niet over mijn hart hem netjes in de doos te laten en op te bergen tot we in ons huis wonen.

Over de Pilea-plant schreef ik afgelopen najaar al iets. Ik haalde toen een stekje weg bij de moederplant (die blogpost kan je hier herlezen) en nu is dat stekje zelf een mooi plantje geworden. Ik verplaats 'm geregeld doorheen het appartement, omdat ik 'm zo graag zie veranderen.

Lente, je bent echt heel erg welkom hier. Ik houd van je frisse kleuren, van de hoop die je geeft en van het idee dat je het laatste seizoen zal zijn vóór onze verhuis.

Hopelijk konden jullie ook genieten van die eerste zonnestraaltjes. 

Liefs,
Annelies





Op het einde van deze maand is het al twee jaar geleden dat ik deze blog startte. En ik heb daar nog steeds geen spijt van, integendeel. Als ik schrijf en foto's maak, ben ik mijn 'eigen baas', zeg maar. En dat is exact wat ik nodig heb naast mijn job als leerkracht met veel moetjes.

Het is niet meer dan een hobby, maar wel één waar ik blij mee ben. Tot groot ongenoegen van het lief is er wel iets dat moest wijken voor de blog; tot twee jaar geleden bakte ik bijna elk weekend wel een taart of cake, of maakte ik dessert. Wortelcake, crumble met rode vruchten, kriekentaart met latjes, brownie, apfelstrüdel; noem het, en het passeerde de revue - alleen biscuits maak ik niet; vind ik zelf niet lekker. Ik leerde de kneepjes van het vak van mijn lieve moeke en ben daar altijd dankbaar om geweest - al blijf ik natuurlijk een amateur eerste klasse. Ik word rustig van bakken en vind het fijn om 's avonds met een zelfgemaakt dessertje in de zetel te kunnen kruipen. Alleen komt dat er dus niet meer van de laatste jaren, omdat ik meestal aan het schrijven of fotograferen ben tijdens mijn vrije momenten in de weekends.

Ik heb nu besloten daar wat aan te doen en zal proberen weer vaker iets lekkers te maken. De komende weken zal dat misschien een uitdaging zijn, want elk weekend zit eivol (en dat lijkt elk jaar zo te zijn in maart, of beeld ik mij dat in?). Maar dit weekend slaagde ik alvast in mijn opzet. Ik maakte appel - blauwe bessencake naar een recept van Donna Hay, maar dan een beetje aangepast door mij ;-). Ik heb niet de ambitie een foodblogger te worden, maar af en toe een receptje delen vind ik wel kunnen. Dit is echt easy peasy te maken en neemt maar 20 minuten in beslag.

Ingrediënten (voor een springvorm met diameter van ongeveer 22 cm):

220g zelfrijzend bakmeel (gezeefd)
120g suiker
2 zakjes vanillesuiker
120g boter
2 eieren
120ml melk

3 el kokosrasp
1 appel
Twee handen vol blauwe bessen
1 el extra suiker

2 el abrikozenconfituur + 2 el water

Verwarm de oven voor op 160 graden en snijd de appel in dunne schijfjes. Neem een grote kom en doe daarin het zelfrijzend bakmeel, de (vanille)suiker, de zachte boter, de kokosrasp, de eieren en de melk. Mix alles tot je een smeuïge massa krijgt. Vet de springvorm in of bekleed 'm met bakpapier. Doet het beslag erin en strooi de besjes erover. Duw ze een met een lepeltje een beetje in het beslag. Leg de appel erop en strooi daar nog een beetje suiker over. Zet de cake 50 minuten in de oven.

Haal de cake uit de oven. Verwarm de confituur met het water en terwijl de cake nog (lauw)warm is, bestrijk je hem met het confituurmengsel. Dat maakt dat de cake mooi blinkt.

Voilà. En nu alleen nog maar opeten.

Liefs,
Annelies






Hoewel ik alle dagen in ons huis kom, is het al een eeuwigheid geleden dat ik er nog wat over schreef. Dat is simpel: ik blog namelijk graag over leuke dingen en renoveren is dat niet...

Ik kan maar moeilijk echt positief zijn over het verloop van de renovatie, maar ik ben wél nog steeds heel blij met ons huis. Ik houd van elke steen daar, en kan niet wachten tot wij er wonen en ik er op vrijdagavond na een werkweek in mijn zetel kan ploffen. Want ja, wij zullen dan wonen in een huis dat helemaal bij ons past. Wij zullen geen genoegen moeten nemen met een badkamer of keuken die eigenlijk niet ons ding is, of een vloer in de living die we lelijk vinden. Wij wonen dan zoals wij dat willen. Op sommige dagen kan ik alle (ver)bouwellende relativeren en laat ik met plezier mijn bescheidenheid varen - ons huis zal prachtig zijn als het af is ;-) -  maar op andere dagen kan ik alleen maar doemdenken en springen de tranen mij bijna in de ogen als ik tijdens het lesgeven mijn gsm maar liefst acht keer na elkaar hoor trillen in mijn boekentas en weet dat er weer iets aan het mislopen is. De weg naar dat droomhuis is geen pretje, en ik vind niet perse dat ik dat hele renovatieproces moet verbloemen. Hieronder volgt een heel eerlijk verslag met tips voor mensen die zich nog moeten wagen aan een soortgelijk avontuur.

1) Voorzie veel tijd, en dan daarvan nog eens het dubbele. Naïef als we zijn, dachten wij echt dat we met één jaar zouden toekomen. We deden een bod op ons huis 29 oktober 2015, tekenden de compromis vrijdag 6 november, dienden een bouwaanvraag in op 11 februari 2016, kregen de sleutel van ons huis op dinsdag 8 maart, werkten als gekken gedurende het hele voorjaar, kregen een bouwvergunning op 11 juni 2016 en droomden van een verhuis rond 31 maart 2017. Dat zou over één maand zijn. En dat zal niet gebeuren. Hoe hard we ook probeerden, en hoe we ons ook uitsloofden. We hopen er nu in te trekken half juni - één jaar nadat we de vergunning kregen - en mogen onze pollekes kussen als dat effectief haalbaar blijkt te zijn. Snel (ver)bouwen is een utopie. En hoe meer je dat beseft, hoe minder je teleurgesteld kan zijn.

2) Een goeie aannemer is zijn geld waard; juist ja, ... en al meteen daar gingen wij in de fout. Wij vroegen zelf een aantal offertes afgelopen voorjaar en onze architect deed dat ook. Uiteindelijk kozen wij ervoor om voor de aannemer te kiezen die onze architect aanraadde. Dat was bovendien ook de goedkoopste. Alleen bleek al heel snel dat die lagere prijs, vergeleken met andere aannemers, elders gecompenseerd werd. Onze aannemer begon 3 maanden na de mondelinge afspraak en 7 weken na de schriftelijke afspraak te werken op onze werf. Aan een vreselijk traag tempo. Nooit werd er meer dan vier dagen per week gewerkt en nooit werkten ze langer dan 6u per dag. Onze aannemer leverde 9 weken te laat op. Als er zich problemen voordeden, namen ze hun boeltje en lieten ze alles voor wat het was, vaak tot de week erop. Telefoons werden niet opgenomen en àls dat wel gebeurde, werd er gelogen tegen ons. Verantwoordelijkheid nemen beschouwde onze aannemer alvast niet als één van zijn taken.

Ons besluit wat dat betreft, staat vast: vertrouw geen aannemers die in een hemdje, met fancy puntschoenen en met hun haar achteruit in de gel op je werf komen. En zeker niet als ze aan alle drie deze kenmerken voldoen (insert alarm sound). Ze deugen niet. Kies daarentegen (jonge) vakmensen die willen en kunnen werken. Die - als ze met personeel werken - mee op de werf staan en hun handen vuil durven te maken. De ervaring heeft ons geleerd dat dàt degenen zijn die je moet hebben.

3) Aan alle mensen die er nog voor staan: take care! (Ver)bouwen is écht niet romantisch. En iedereen die dat wel vindt, had allicht genoeg geld waardoor veel miserie vermeden kon worden en de enige dilemma's die zich voordeden beperkt bleven tot het maken van keuzes op vlak van materiaal. Ik besef nu dat een relatie kan stuklopen omwille van een verbouwing die vierkant draait. En aan alle mensen die verbouwen terwijl er ook nog gegoocheld moet worden met kinderen: chapeau! Ik zou het niet kunnen en niet willen, want veel liefde schiet er op het einde van zo'n renovatieweekend niet over. Ik heb enorm veel bewondering voor mijn lief, want ondanks zijn grote passie voor uitslapen, zette hij al heel vaak een wekker om op zaterdag- en zondagochtend in de kou te gaan werken in ons huis. Hij bedacht oplossingen voor problemen en ontpopte zich tot een echte handige Harry. En ik kan alleen maar hopen dat hij mij ook bewondert, voor mijn geregel, mijn getelefoneer, mijn gemail met deze en gene, het afspreken met vakmannen op de werf en mijn doorgedreven drang naar afdingen op offertes en de combinatie van dit alles met een full time job en een huishouden. Heel vaak heb ik mijzelf al afgevraagd hoe wij dit bol gewerkt krijgen en nog vaker heb ik tijdens de weekends gehuild als ik vaststelde dat iedereen leuke dingen deed en wij daarvoor alweer geen tijd en geen geld hadden. Mijn tip: blijf babbelen, ook over andere dingen dan dat huis en doe af en toe nog eens iets leuks samen. Bij ons is het soms zo triestig gesteld, dat ik al enorm geniet van samen boodschappen doen en op zondag langer in bed blijven liggen :-).

4) Pinterest is a bitch: toen die eerste versie van het plan voor onze neus lag - nu zo'n 14 maanden geleden - hadden wij echt wel kriebels in onze buik. We stortten ons enthousiast op dat nieuwe project in ons leven en zochten overal inspiratie; tijdschriften, speciaalzaken, Pinterest... Alleen bleek al gauw dat de mooie foto's in de blaadjes en op internet geen realistisch beeld schetsen. Verbouwen is duur en gaandeweg moet er meestal veel water bij de wijn gedaan worden. Laat dus die Pinterest-foto's maar voor wat ze zijn (hoe moeilijk ook) en probeer te gaan voor dat wat wel haalbaar is. Wij wilden bijvoorbeeld niet besparen op onze vloeren, omdat we er vanuit gaan dat die er altijd zullen blijven liggen. Ons budget is echter veel te krap om voor alles zo te redeneren. Op de keuken en badkamermeubelen hebben wij dus wel bespaard, omdat het best wel eens kan zijn dat we na een (aantal) decennia gewoon toe zijn aan een nieuwe keuken. Waar die prioriteiten liggen, bepaalt iedereen natuurlijk voor zichzelf. Ik nam alleszins al een tijdje geleden vrede met een not so Pinterest perfect-huis.

5) Leve veilingssites! Ons geld is op. En als het dat nu nog niet is, is het dat wel over een paar maanden. Omdat we wisten dat dat zou gebeuren hebben wij een aantal zaken op voorhand al op veilingssites gekocht. Aan het einde van de rit houden we geen centjes over voor leuke interieurspulletjes en ook verlichting zal erover schieten. Zes maanden geleden kochten we toch al wel twee mooie hanglampen en twee designstoelen op een veilingssite. Ik kijk er alvast naar uit om te midden van ons onafgewerkt huis die leuke nieuwe spullen te kunnen gebruiken. En elke maand spaar ik een beetje op een aparte rekening, zodat we toch horizontale jaloezieën  kunnen hangen aan de ramen als we net verhuisd zijn. Ook kreeg ik voor mijn verjaardag en Kerstmis leuke dingen die ik netjes in de verpakking laat tot ze in ons nieuwe huis een vaste plaats kunnen krijgen.

En nu; weer verder werken!
#projectlebon #goingstrong #4moremonths

Liefs,
Annelies








Al meteen na het publiceren van mijn blogpostje over onze Save the Date stelde ik vast dat ik nog niet uitgeschreven was. Bij deze nog een deel II, dus. Over de keuzestress die gepaard gaat met het organiseren van een huwelijksfeest ;-).

Toen mijn lief op 6 februari 2016 voor mij door zijn knieën ging, kon ik niet gelukkiger zijn. Hoewel ik als klein meisje nooit echt droomde van een groot feest en een gigantische witte jurk, had ik sinds ik samen ben met het lief wel heel sterk het gevoel dat ik wilde trouwen. Het lijkt me bijvoorbeeld fijn om 'mijn man' te kunnen zeggen, in plaats van 'mijn lief' en op een bepaalde manier schept die 'voor altijd'-belofte ook wel een speciale band.

Niet lang nadat hij de vraag stelde, begonnen we hier en daar al te zoeken naar inspiratie. Ik wist vorig jaar rond deze tijd nog niet helemaal wat ik wilde, maar ik wist wel heel goed wat ik niét wilde. En dat werd al snel een lijviger lijstje dan verwacht: zo waren de typische strapless jurk en een klassiek, strak boeket met witte of rode roosjes al meteen een no go. Voor ons ook geen receptie met eindeloos kussen en handjes schudden - zelfs met Nieuwjaar kussen we het liefst gewoon elkaar ;-). En we wisten al snel dat we geen donker hol als feestzaal wilden. Ook een kerkelijk huwelijk zou helemaal niet bij ons passen. Wij hebben allebei een pakketje normen, waarden en de drang om naar zingeving te zoeken meegekregen van thuis, maar God en Jezus maken daar geen deel van uit. Om die reden willen we die er dan ook niet bij betrekken als we elkaar onze trouw zouden beloven. Maar zouden we dan enkel voor een burgerlijk huwelijk gaan of ook voor een ceremonie? En toen we besloten voor de ceremonie te gaan, moesten we beslissen of we al onze gasten daarvoor zouden uitnodigen of enkel familie? Zouden we die ceremonie dan binnen of buiten houden? En nemen we zilveren of gouden ringen? Welke juweeltjes passen het best bij mijn jurk en zal ik mijn haar loslaten, of toch opsteken? En wie o wie zouden we vragen als huwelijksfotograaf?

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Met dat hele lijstje aan don'ts en dilemma's maakten we het onszelf wel moeilijk, want de do's waar wij naar op zoek zijn, zijn niet altijd makkelijk te vinden óf ze zijn heel erg duur. En dat past niet ons budget (ergens verderop wordt er ook nog gerenoveerd, weet je wel...).

Mijn eerste heil in deze zoektocht naar de vormgeving van onze dag vond ik bij Pinterest. Ik heb mijn verborgen 'Yes, we do'-bord al veel langer dan we effectief verloofd zijn (duh...). Ik vind het een zaligheid om er leuke dingen te zien, te pinnen en door te klikken naar desbetreffende websites. Maar Pinterest is ook gevaarlijk; de foto's die je er tegenkomt, zijn vaak het resultaat van een gestylede shoot en ik kan me ook wel voorstellen dat bijna alle brides-to-be exact dezelfde foto's aan het pinnen zijn. De zoektermen bohemian wedding en bohemian bride leveren alleszins heel veel resultaten op... En ik wil misschien toch dat het bij ons net ietsje minder eenheidsworst wordt.

Ook Etsy is een ware bron van inspiratie; een hele hoop creatievelingen verkopen er (handgemaakte) spulletjes die je huwelijk mee kunnen maken tot wat je wil. Buiten de virtuele wereld om bezocht ik afgelopen najaar de moderne trouwbeurs 'I do I do' in Antwerpen. Ik moet bekennen dat ik daar meer van verwacht had  - vooral de kleine hoeveelheid kraampjes viel wat tegen - maar wàt er stond was wel allemaal prima verzorgd.

Op Facebook en Instagram volg ik ook de Nederlandse variant van 'I do I do', genaamd 'Engaged'. Hun huwelijksbeurs gaat nu al een aantal seizoenen mee en nu brachten ze begin deze maand ook een boek uit.  Dat boek, 'Het Nieuwe Trouwen', stelt de juiste vragen, waardoor je al zoekend naar de antwoorden te weten komt hoe je nu net wil dat je huwelijksdag eruit zal zien.

En tot slot is het laatste leuke hebbedingetje waar ik op botste in deze categorie het pakketje Milestone 'Getting Married'-kaarten*. Je kent die kaarten misschien al wel omdat elke kersverse mama babylief fotografeert naast zo'n kaart, maar nu zijn die kaarten er dus ook voor de brides-to-be. Je kan op elke kaart onderaan schrijven wanneer welke activiteit plaatsvond -er selfies mee nemen à volonté -  en later heb je daardoor een fijn aandenken.

Acht alinea's later ben ik wel uitgebabbeld over de huwelijksvoorberedingen, voor nu dan toch. Met Valentijn vandaag kon ik het gewoon niet laten. Oeps...
 
Liefs,
Annelies

*Sommige producten in deze blogpost zijn gesponsord, maar dat doet niets af aan mijn mening.








In december downloadde ik een aftel-app. Er zijn altijd wel een aantal leuke dingen in het vooruitzicht die de moeite waard zijn om de dagen voor af te tellen. Met stip op 1 staat onze verhuis. Jezus, wat zijn we dat verbouwen beu  - en dan bedoel ik écht beu, niet gewoon een beetje, en al helemaal niet grappend bedoeld, echt kotsbeu (tegen jullie mag ik eerlijk zijn, toch?). Nog 114 dagen - of vier maanden - bellen, mensen achter hun veren zitten, wekelijks traantjes, naast elkaar leven en bijna enkel babbelen over het huis. Weinig roze wolken en fijne ervaringen hier. Sommige mensen vinden (ver)bouwen misschien leuk of verrijkend, maar dat aspect van verbouwen zijn wij nog niet tegengekomen. Het eindresultaat zal mooi zijn - gelukkig maar - maar als we wisten wat we nu weten, hadden we er niet aan begonnen. True story.

Maar gelúkkig zegt de aftel-app me ook dat na die verhuis ons huwelijk zal volgen. Nog 180 dagen - of zes maanden - wachten tot we trouwen. En voila, daar zijn wél roze wolken en fijne ervaringen gesignaleerd. Thank God. Ondertussen ligt het meeste vast voor die ene dag die er niet snel genoeg kan zijn, maar niet lang genoeg zal duren. We hakten al veel knopen door en onze dagplanning staat bijna op punt. Afgelopen herfst hebben we onze Save the Date-kaartjes verstuurd en aangezien ik daar nog niet eerder iets over schreef en we vandaag 1 jaar verloofd zijn (feest!), vond ik het tijd om nog eens iets te posten over de voorbereidingen van ons huwelijk. Kwestie van de moraal hoog te houden ;-).

Het was half augustus (ja, I know, een klein jaar voor ons eigenlijk huwelijk) toen we met Glenn Onzia (Onzia photography) afspraken. Hij zou enkele foto's maken die we konden gebruiken voor ons Save the date-kaartje. Glenn koos de locatie, bracht de zon voor ons mee en maakte prachtige foto's die we nu al koesteren. Het waren er zo veel dat het heel erg moeilijk kiezen was - trouwens; massa's bewondering voor hem! Gelukkig heeft mijn lieve vriendin en grafisch talentje Laurein mee enkele knopen doorgehakt qua fotokeuze en vormgeving. Ze begreep als geen ander hoe we wilden dat ons kaartje er zou uitzien.We lieten Laureins ontwerp vervolgens drukken bij plaatselijke drukker Studico.

Bij Mino Paper Sweets bestelde ik een stempel met onze namen op; die gebruikten we om op de voorkant van de enveloppen onze namen te zetten.

Over mijn jurkje kreeg ik best veel vragen; het is van Sessùn-Oui. Zij ontwerpen heel betaalbare, alternatieve trouwjurkjes. Het enige nadeel is dat het een beperkte oplage is die in België bijna niet verkocht wordt. Het mijne was een soldenkoopje dat ik in juli bestelde via de Franse website Peoplesrag. Ik vond het best spannend om zo'n jurkje online te bestellen, en het paste ook niet helemaal. Maar na één bezoekje aan een goede naaister zat het als gegoten. Ik kocht ondertussen mijn 'echte kleed' al en ga dus niet in de verleiding komen, maar andere brides-to-be die nog op zoek zijn naar hun - budgetvriendelijke - jurk kan ik alvast zeggen dat de nieuwe collectie van Sessùn-Oui verkocht zal worden vanaf maart van dit jaar.

In afwachting van de verhuis, blijf ik hardnekkig genieten van de kleine dingen in het leven. Zo vind ik dat huwelijk tot in de puntjes voorbereiden best een fijn tijdverdrijf. Over drie weken gaan we kijken voor trouwringen en spreken we nog eens af met de meisjes van Maison des Oiseaux om te kijken hoe ver het met de uitnodiging staat. En ook kijken naar deze foto's maakt me blij in afwachting van the real deal. En misschien willen jullie ook wel meekijken?

Liefs,
Annelies